miércoles, 24 de febrero de 2016
“Konfiantzaren Pedagogia”: Haurraren ahalmenak errespetatu eta sustatu
Debagoieneko Aranzadi eta Arizmendi Ikastolek eta Lekeitiko Azkuek marko pedagogiko berritzaile hori sortu dute, hain zuzen ere, haur hezkuntzarako, eta eraikita duten ezagutza beste zentro batzuekin partekatzea da orain euren helburua. Ikastola hauetako esperientziak jasotzen ditu Konfiantzaren pedagogia izeneko lanak.
Haurraren ahalmenak errespetatzea eta sustatzea oinarri dituen sistema berritzailea da Konfiantzaren Pedagogia. Umeak, zailtasunak kudeatu eta bere gaitasun guztiak garatu ahal izateko, konfiantza izan behar du bere buruarengan, besteengan eta inguratzen duen horretan. Eta, konfiantza hori eraikitzen laguntzeko baldintza egokiak sortzea da hezitzaileen egitekoa.
Amaia Anterok, Arizmendi Ikastolako Berrikuntza Pedagogikoko zuzendariak, esaten dien bezala: “Pertsonari bere hezkuntza ibilbidean bere buruarengan, besteeengan eta inguruarengan konfiantza izan dezan laguntzea da"
Anterok berak aitortu bezala, gaur egun hezkuntza-munduko eragile askok aipatzen dute eraberritzeko beharra; edukietan oinarritutako hezkuntza-ereduak albo batera utzi, eta gaitasunetan eta bizipenetan oinarritutako ereduetara jotzeko beharra, eta askotariko esperientziak ari dira gara-tzen bide horretan.
Bermatu behar da ikasleak sentitu behar duela konfiantza bere buruarengan, konfiantza izan hezitzaileengan, konfiantza ikaskideengan, eta konfiantza testuinguru horretan. Sentitu behar da seguru, konfiantza-giro batean, eta, hori bermatzen denean, ikaslea prest dago ikaste-irakaste prozesuan modu egokian barneratzeko.
Kontzeptu horren funtsean, pertsona ulertzeko modu bat dago, norbanakoaren ikuskera zehatza. Izan ere, Konfian-tzaren Pedagogiaren arabera, “ikaslea ez da hutsik dagoen zerbait”, irakasleak edukiz edo gaitasunez bete beharrekoa, baizik eta “ikaslea ondo armatuta eta ekipatuta dago berez. Gure egitekoa da berari horretaz jabetzen laguntzea, ahaldundu dadin, eta, auto-konfiantza horretatik abiatuta, berak egin ahal duen bidean laguntzea”.
Beraz, irakaslearen egitekoa da ikaslearen bidelagun izatea, bere gaitasunak, beharrizanak eta zailtasunak deskubritzen laguntzea.
Zaintza, konfiantza eraikitzeko giltza
Bai Arizmendin bai Lekeitioko Ikastolan, ateak zabalik daude, gurasoak nahi duten momentuan, eta nahi duten bezainbestetan, etor daitezen. Ikastola hauetan ez dago bizpahiru asteko adaptazio-prozesurik: familiarizazio- edo etxekotasun-prozesua deitutakoaren baitan, ikasturte guztian zehar etortzen dira guraso, aitona-amona edo zaintzaileak ikasgeletara.
Hala, irakasle eta familien arteko harremanak sendotu egiten dira, konfiantza-giroa sortzen da, eta horrek erraztu egiten du, batetik, haurrak bere hezitzailea izango denarekin atxikimendua sortzea, eta, bestetik, espazio berrian eroso eta babestua sentitzea.
Txokoak jolasten ikasteko eta ikasten jolasteko erabiltzen dira
0-3 urteko umeek elkarrekin jolasten dira eta umeen arteko ikaskuntza-irakaskuntza prozesua bultzatzen da. Egoera desberdinak eskaintzen saiatzen dira, betiere, umeek egin edo lortu ahal dutena kontuan hartuz.
Hainbat txoko bereizten dira, hala nola sinboliko txokoa, non kutxa desberdinak objektuz beteta daude eta umeek haien errealitatea errepresentatzen dute. Edo espetimentazio txokoa, non motrizitate fina lantzen eta garatzen da.
Umeak esan behar dute zein txokoan egon diren, urrengo astean ez errepikatzeko eta txoko desberdinak ezagutzeko.
Irakasleak umearen zerbitzuan dago eta hiru paper garrantzitsu betetzen du: sortzaile, behatzaile eta bideratzaile.
jueves, 18 de febrero de 2016
Francesco Tonucci
Francesco Tonucci (Fano, 1940) "Frato" ezizenarekin ezaguna dena baita ere, italiar pentsalari, psiko pedagogo eta marrazkilaria da.1991.urtean bere jaioterrian haurra eta hiriaren inguruko proiektu batekin hasi zen lanean. Proiektu honen helburua, hiria haurren beharretara moldatzea izan zen. Honek izugarrizko arrakasta izan zuen eta munduko beste lurralde batzuetara zabaldu zen, hala nola, Espainia eta Argentinara. “Haurren hiria” izeneko liburua idatzi zuen bertako esperientzia kontatzeko.
Pedagogo honen ustez, haurra ezer ez dakien pertsona bat da eta bere ezagutzen garapena gutxitik gehiagora doan prozesu bat da. Aditu honek dioenaren arabera, gaur egungo eskola ereduek ez dute ahalbidetzen haurrek beraien kabuz adieraztea eta gauza berriak sortzea eta hori aldatu beharreko zerbait dela pentsatzen du. Hori guztiagatik, gaur egungo eskola ereduak aldatzea ezinbestekoa da etorkizun baterako.
LA CIUDAD DE LOS NIÑOS/HAURREN HIRIA
“Haurren hiria” izeneko liburuan azaltzen den ideia ezagutzea ezinbestekoa da bere filosofia ulertzeko. Tonuccik dioenaren arabera, gaur egungo hiriak gizonentzako eginak daude eta honen ondorioz kotxeak dira gaur egungo hirien ardatz.
Azken finean, horrek haur, emakume zein elbarrituak baztertuta daudela dakar. Honetaz gain, haurrei ez die uzten kalera bakarrik ateratzen, gurasoek dituzten beldurrengatik, izan ere, hiriak kotxeendako eraikita badaude, hiriak ez dira haurrentzako seguruak izango eta honek haurrek autonomia galtzea dakar.
Hori guztia kontuan izanda, hiria haurrei itzuli behar diegula dio Tonuccik. Honetaz gain, haurrek jolasteko aukera izan dezaten espazio gehiago eman behar diegu, izan ere, jolasa da gizakiaren ikaskuntzaren oinarririk garrantzitsuena. Horretarako, ezinbestekoa da haurrak entzutea eta haurrak kontuan hartuko duten hiriak sortzea.
Honetaz gain, Tonuccik, Guztiontzako Eskolaren inguruan ere hitz egiten du. Honek, gaur egungo eta antzinako hezkuntza sistemari egiten dion kritikaren inguruan jardun zuen.Gaur egungo eskolak gutxi batzuendako soilik eginak daudela azpimarratu zuen Tonuccik.
Bukatzeko, Tonuccik proposatzen duen eskola ereduak ondorengo ezaugarri hauek izan beharko lituzke: Irakasleak kontuan izan behar ditu haurraren mila hizkuntzak, hau da, jakin behar du haurra gai dela gauza asko egiteko.
Gaur egun gaitasun horiek ukatu edota ezkutatu egiten dira eta ez luke horrela izan beharko. Izan ere, eskolan egiteko guztiak irakaslearen edo pertsona heldu baten ikuspegitik eginak daude eta ez haurren interes edota beharretatik begiratuta.
“Escuela para todos, no de todos y para pocos”
Francesco Tonucci
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


